ลูกหมาหลงทาง

posted on 11 May 2008 20:29 by evilforever

ลูก...หมาหลง...ทาง

คุณเคยคิดอยากลองเลี้ยงหมากันบ้างหรือเปล่า.....ฉันก้อเป็นอีกคนหนึ่งที่อยากเลี้ยงมาตลอดชีวิต เห็นลูกหมาเป็นไม่ได้เห็นทีไรต้องวิ่งเข้าหาทุกที.....ก้อมันน่ารักนี่..

ฉันจำได้ว่าเมื่อตอนเด็ก ๆ แม่ห้ามและไม่เคยยอมให้ฉันเลี้ยงหมาเลย ฉันก้อยังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม...อาจเป็นเพราะก่อนหน้านั้น..ฉันเคยมีหมาคู่ใจตัวหนึ่ง..ซึ่งจำได้ว่าฉันรักมันมาก...ฉันจำได้ว่าฉันชอบแอบโขมยขนมในบ้านมาแบ่งมันกินเสมอ...มันน่ารักยังไงนะเหรอ...คนที่เคยเลี้ยงคงจะรู้กันดี....ที่แน่ ๆ มันมักจะทำให้เรายิ้มได้ง่าย ๆ มันทำให้เราคลายเหงาได้ก็แล้วกัน...

แต่แล้ว.....มันก็จากไป.....อย่างไม่มีวันกลับคืนมา….

ฉันเสียใจมาก...เสียน้ำตาไป..3วัน 3คืน..ตาบวมไปเรียนทุกวัน...นั่งเรียนอยู่บางทีก้อแอบร้องไห้...จนแม่ต้องโทรมาถามเพื่อนที่สนิทด้วยว่าเราเลิกร้องไห้หรือยัง...ไม่เคยคิดเลยว่า..เราจะเสียใจได้ขนาดนี้.. .......ฉันคิดถึงมันทุกวัน…ฉันคิดถึงแกนะ...ติ๊กกี้

จากนั้นเป็นต้นมา..ฉันก้อไม่เคยได้รับอนุญาตให้เลี้ยงหมาอีกเลย........

จนกระทั่งวันหนึ่ง...มีลูกหมาตัวหนึ่งวิ่งหลงทางมา...ด้วยเหตุผลอะไรก้อไม่รู้ทำให้เราได้พบกัน...ฉันอ้อนวอนแม่สุดฤทธิ์....แม่บอกฉันว่า....ลูกรู้รึเปล่า..ลูกหมาที่มันหลงทางมามันเจออะไรมาบ้าง...ทำไมมันถึงได้หลงมาแสดงว่ามันต้องเจอเรื่องอะไรไม่ดีมาแน่ ๆมันจะนำความเศร้าใจมาให้เรานะลูก...แม่บอกฉัน...

แต่ในความรู้สึกฉันตอนนั้น ..ฉันรู้สึกว่า..ทำไมแม่ฉันถึงได้ใจร้ายจัง...ลูกหมามันหลงทางมาเราต้องคอยให้ความช่วยเหลือมันสิ...มันน่าสงสารนะ....

ถ้าฉันลองเป็นเด็กหัวอ่อนอีกนิด..เชื่อคำพูดแม่อีกสักครั้ง..ฉันก้อคงไม่เสียใจซ้ำสองอีกแน่ ๆ ด้วยความที่ฉันเป็นเด็กหัวดื้อไม่ค่อยจะฟังใครสักเท่าไหร่...ฉันจึงแอบเลี้ยงลูกหมาหลงทางตัวนั้นเอาไว้... ด้วยความน่ารักสดใสของมัน ความขี้เล่น...บวกกับความที่ฉันยังเศร้าอยู่กับการจากไปของติ๊กกี้...ยิ่งทำให้ฉันชอบมันมากขึ้นทุกวัน..ฉันรักมัน...แม้บางครั้งมันจะเกเรไม่ยอมเชื่อฟัง บางครั้งมันชอบเหม่อลอย...แต่ฉันรักมันนี่..ฉันลืมและไม่เคยคิดและใส่ใจกับคำที่แม่เคยเตือนไว้ก่อนหน้านั้น...

ต่อมาไม่นาน....มันก้อจากไป..เพียงเพราะเจ้าของมันขับรถผ่านมา..มันจึงรีบวิ่งกลับไปหาเจ้าของเก่าของมันอย่างสุดแรง....และสุดท้าย...มันก้อหายไปจากชีวิตฉันอย่างไร้ซึงวี่แววที่จะคืนกลับมา คำพูดของแม่ฉันเริ่มสะท้อนกลับเข้ามาหาฉัน....ลูกหมาที่มันหลงทางมา..มันจะเอาความเศร้าใจมาให้เรานะลูก.....เดี๋ยวมันก้อจากไป...จริง ๆด้วยแม่...

ฉันเสียใจอีกรอบ...ความเศร้าครั้งเก่ายังไม่จากงหาย...ความเศร้าครั้งใหม่ก้อมาเยือนอีกรอบ...แล้วเวลาที่มันเคยอยู่กับเราไม่เคยมีค่ามีความหมายอะไรเลยใช่มั้ย....

....ฉันเสียใจ...ฉันร้องไห้....

แม่บอกฉันว่า...เดี๋ยวเวลาก็ทำให้ฉันหายเศร้า.

เวลาผ่านไป..... ทุกอย่างเปลี่ยนไป....

ฉันหายเศร้า....แต่ฉันไม่เคยลืม....หนูเข้าใจแล้วแม่..สุดท้ายลูกหมาตัวนั้นก้อทิ้งหนูไปจริง ๆ..แต่ลูกหมาตัวนั้นก็ยังเจอทางออก..แต่หนูนี่สิ..ไม่รู้ว่าทางออกอยู่ตรงใหน... ..ลูกหมาหลงทาง..